Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Η ζωή μας είναι μια θεατρική σκηνή

Η ζωή μας είνα μια θεατρική σκηνή.
Κάθε μέρα πρωταγωνιστούμε σε διαφορετικά έργα, 
με διαφορετικούς ηθοποιούς, 
διαφορετικούς παραγωγούς και σκηνοθέτες.

Το θέατρο στην ζωή και το θέατρο ως τέχνη...

Φέτος μου δόθηκε η ευκαιρία να διδάξω την τέχνη του θεάτρου σε παιδιά 6 έως 12 ετών.
Ο κύκλος μαθημάτων ολοκληρώθηκε στις 31 Ιουλίου και
έκλεισε με δύο θεατρικές παραστάσεις.
"Ο Πλούτος του Αριστοφάνη" και ο "Ερωτόκριτος και η Αρετούσα" διασκευασμένα για παιδιά.
Οι μικροί μαθητές και μαθήτριες με γέμισαν περηφάνεια  και μου πρόσφεραν στιγμές παιδικής ξεγνοισιάς έτσι όπως μόνο τα παιδιά μπορούν να νιώσουν και να δώσουν.

Διπλή χαρά ένιωσα και ως "μαμά" διότι συμμετείχαν και στις δυο παραστάσεις τα παιδάκια μου.
Η Ελισάβετ ως ηθοποιός και εμψυχώτριά μου και ο Σπύρος ως ηθοποιός και σκηνογράφος!!
Δεν υπάρχει η περηφάνεια του γονιού όταν τα παιδιά του όχι μόνο συμμετέχουν,
 αλλά και τον στηρίζουν πρακτικά και ηθικά.

Στην πρώτη  και δεύτερη φωτογραφία φαίνεται το δέντρο της γνώσης όπου οι μαθητές και οι μαθήτριες με τη βοήθεια και καθοδήγηση της κας Μαρίας Δημητρακοπούλου σχεδίασαν και ολοκλήρωσαν.

Και στη τρίτη το δικό μου αγόρι σε ώρες δημιουργίας...
Μέσα από τις θεατρικές δραστηριότητες τα παιδιά επικοινωνούν και γνωρίζουν
 με  δημιουργικό τρόπο τον εαυτό τους και τον κόσμο που τα περιβάλλει.
Εμείς οι γονείς οφείλουμε να τα παροτρύνουμε και να τα καθοδηγούμε με αγάπη.

Εύχομαι να απολαύσετε τα καλοκαιρινά θεάματα 
(θέατρο, κινηματογράφο, συναυλίες, πανηγύρια κ.ά,).

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου


«Έχουμε ανάγκη το θέατρο;
Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται ενώπιον χιλιάδων επαγγελματιών του θεάτρου και εκατομμυρίων κουρασμένων από αυτό, ανθρώπων.
Γιατί το έχουμε ανάγκη;
Στις μέρες μας, συγκρινόμενη με τις πλατείες των πόλεων και τις γαίες των κρατών, όπου πραγματικές τραγωδίες συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή, η σκηνή μοιάζει πια ασήμαντη.
Τι σημαίνει το θέατρο για μας;
Επίχρυσες γκαλερί και μπαλκόνια σε θεατρικές αίθουσες, βελουδένιες πολυθρόνες, βρώμικα παρασκήνια, δουλεμένες φωνές των ηθοποιών - ή αντιθέτως, κάτι διαφορετικό: Μαύρα κουτιά, βαμμένα με λάσπη και αίμα, γεμισμένα με ένα τσούρμο λυσσαλέων γυμνών σωμάτων.
Τι θα μπορούσε να μας πει;
Τα πάντα! Το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για τα πάντα. Για το πώς οι θεοί κατοικούν στον ουρανό, πώς οι φυλακισμένοι μαραζώνουν σε υπόγειες σπηλιές και πώς το πάθος μας εξυψώνει και πώς η αγάπη μπορεί να μας καταστρέψει, πως κανείς δεν έχει ανάγκη έναν καλόν άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο και πώς βασιλεύει ο δόλος, πώς μερικοί άνθρωποι ζουν σε διαμερίσματα, ενώ τα παιδιά εξασθενούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς και πώς όλοι θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω στην έρημο και πώς μέρα με τη μέρα αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε τους αγαπημένους μας - το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για όλα.
Το θέατρο υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει παντοτινά. Και τώρα, τα τελευταία πενήντα έως εβδομήντα χρόνια, μας είναι ιδιαίτερα αναγκαίο. Γιατί είναι εμφανές ότι από όλες τις δημόσιες τέχνες μόνο το θέατρο έχει τη δυνατότητα της μετάδοσης – του λόγου, από στόμα σε στόμα, από βλέμμα σε βλέμμα, από χέρι σε χέρι, από σώμα σε σώμα. Το θέατρο δεν χρειάζεται διαμεσολαβητή για να ταξιδέψει ανάμεσα στους ανθρώπους - αποτελεί την πιο διάφανη πλευρά του φωτός, δεν ανήκει ούτε στον νότο, ούτε στον βορρά, στην ανατολή ή τη δύση - ω όχι, είναι η ουσία του ιδίου του φωτός, που λαμπυρίζει από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου, ενός φωτός που ακαριαία αναγνωρίζει κάθε εχθρικό ή φιλικό πρόσωπο.
Και χρειαζόμαστε ένα ποικίλο θέατρο, παντός είδους. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι από όλες τις μορφές του θεάτρου οι πιο περιζήτητες θα αποδειχθούν οι αρχαϊκές μορφές του. Το τελετουργικό θέατρο δεν πρέπει να τοποθετείται με τεχνητό τρόπο σε αντιδιαστολή με τα «πολιτισμένα έθνη». Ο λαϊκός πολιτισμός αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, καθώς ο ούτω καλούμενος «πολιτισμός της πληροφορίας» σταδιακά αντικαθιστά και εκδιώχνει τις φυσικές οντότητες, καθώς και την ελπίδα μας για μια συνάντηση μαζί τους, κάποτε.
Μα τώρα το βλέπω ξεκάθαρα: το θέατρο άνοιξε. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.
Στο διάολο οι ηλεκτρονικές συσκευές και οι υπολογιστές - πηγαίνετε θέατρο! Γεμίστε ολόκληρες σειρές καθισμάτων κοντά και μακριά από τη σκηνή, ακούστε το λόγο και κοιτάξτε τις ζωντανές εικόνες! - είναι θέατρο αυτό μπροστά σας, μην το παραγνωρίζετε και μη χάνετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ’ αυτό - είναι ίσως η πολυτιμότερη ευκαιρία που έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε από κοινού, μέσα στις μάταιες και βιαστικές ζωές μας.
Χρειαζόμαστε κάθε είδους θέατρο.
Μόνο ένα είδος θεάτρου σίγουρα κανένας δεν έχει ανάγκη - και μιλώ για το θέατρο των πολιτικών παιγνιδιών, ένα θέατρο πολιτικών «ποντικοπαγίδων», ένα θέατρο που παίζουν οι πολιτικοί, ένα μάταιο πολιτικό θέατρο. Αυτό που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο της καθημερινής τρομοκρατίας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο πτωμάτων και αίματος στις πλατείες και στους δρόμους, στις πρωτεύουσες ή στις επαρχίες, ένα κάλπικο θέατρο συγκρούσεων μεταξύ θρησκειών και εθνικών ομάδων»


Αυτό το μήνυμα  θα  διαβαστεί σήμερα σε κάθε θέατρο  πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου και ανήκει στον διεθνούς φήμης Ανατόλι Βασίλιεφ.

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Φεβρουάριος! Κωστής Παλαμάς

Καλό μήνα!


Τελευταίος μήνας του χειμώνα.

Ελάτε να χουχουλιάσουμε,

να απολαύσουμε ζεστά ροφήματα,

να τυλιχτούμε στα ζεστά κασκόλ μας

και να ονειρευτούμε...

Το 1883 ο Κωστής Παλαμάς δημοσιεύει το παρακάτω ποίημα:
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Απ' το παράθυρο στα βάθη μακριά,
Ο κάμπος ξεχωρίζει,
Και φαίνεται η αποκριά
Μέσα στο δρόμ' όλη βοή που τριγυρίζει
Είν' ο καιρός όπου τρελή γιορτάζ' η χώρα,
Και σιέται η μυγδαλιά με κάλλη ανθοφόρα.
Φτωχός ο κάμπος μας, μα όχι και γυμνός,
Αφού είν' ασπροντυμένος.
Μοιάζει με νιο που αχαμνός
Κι απ' την αρρώστια κάτασπρος ειν' ο καημένος.
Στο δρόμο άμαξες, μεθύσι, προσωπίδες,
Και ρίχνει ο ουρανός βροχής ρανίδες.
Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή, 
Που αργά κι αγάλι 'γαλι
Μας έρχεσαι την εποχή
Που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει; 
Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει,
Ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει;
Σ' εκείνο το παράθυρο μπροστά κρατεί
Η μάννα το παιδί της,
Πότε του δείχνει τη γιορτή,
Πότε την εξοχή με τη λευκή στολή της.
Αποκριάς χαρά φωτίζει τ' αγγελούδι, 
Κι η μάννα είν' έμορφη, σα μυγδαλιάς λουλούδι.
Ρίχνει τα μάτια της και βλέπει τα βουνά
Μ' ολόχιονο φουστάνι, 
Και με το νου της αρχινά
Και χίλιους μύριους στοχασμούς άθελα κάνει,
Λιγάκι θλιβερούς σα νέφη του Φλεβάρη,
Μα πάντα καθαρούς, σαν του χιονιού τη χάρη.
Γιατ' είναι μάνα με μυαλό και με καρδιά,
Και είναι η ζωή της
Λουλούδι με τριπλή ευωδιά
Που της σκορπά ο Θεός, ο κόσμος, το παιδί της.
Την ενθυμίζ' η χειμωνιά κι η αγριάδα
Ότι κοντεύει του Μαρτιού να ρθει η λιακάδα.
Και νιώθει σαν γλυκιά μαρτιάτικη αυγή
Στα βάθη της ψυχής της,
Κι ακολουθά η συλλογή:
- Παρόμοια κι ο δυστυχής όπου η πίστις
Και τ' ουρανού η ελπίς φωλιάζει στην καρδιά του, 
Νιώθει μια δύναμη γλυκιά στη συμφορά του. 
Ενώ μας δέρνουνε του κόσμου τα δεινά,
Βάλσαμο η πίστη χύνει.
Κι ενώ είναι χιόνι στα βουνά,
Για ιδές η μυγδαλιά τον κάμπο πώς τον ντύνει!
Μ' απ' το παιδί μου μακριά πίκρες και πόνοι,
Και το Θεό η χαρά να του θυμίζει μόνη.
Σε τέτοιους στοχασμούς ο νους της καταντά,
Και άλλα συλλογιέται.
Μα το παιδάκι της κοντά
Στην τρέλα της αποκριάς βουτιέται.
Ξεχνά τα τόσα του παιχνίδια, και το κρύο,
Κι έχει παράπονο, και πόθους χίλιους δύο.
Μεσ' την καρδούλα του, αγάπες του χρυσές, 
Σωριάζονται ωραίες
Και πλουμισμένες φορεσιές
Και μάσκες και σπαθιά και περικεφαλαίες.
Κυρίες το κοιτούν, τις ρίχνει ζαχαράτα,
Κανείς την έμορφη δεν ξέρει μασκαράτα...
Ακόμα στο παράθυρο μπροστά κρατεί
Η μάννα το παιδί της.
Ξεχνιέτ' εκείνο στη γιορτή,
Κι αυτή στην εξοχή με τη λευκή στολή της.
Αποκριάς χαρά φωτίζει τ' αγγελούδι,
Κι η μάνα είν' έμορφη σα μυγδαλιάς λουλούδι.

Εύχομαι να τον απολαύσουμε το Φλεβάρη!

Οι εικόνες είναι παρμένες από το διαδίκτυο, http://antigoni-handmade.blogspot.gr/

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015


Χρόνια πολλά, με υγεία, αγάπη και χαρές!


Μετά τη γέννηση του Χριστού ο άνθρωπος χαράσσει νέα πλεύση.
Αυτό συμβολίζει το ελληνικό έθιμο να στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα.
Είναι εύκολο δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο να τοποθετούμε και το καραβάκι μας.

Ας μείνουμε πιστοί στα έθιμα, ενωμένοι σε ζεστές οικογενειακές φωλιές
 και ας συμβιώνουμε με αγάπη.

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Παραμύθια ή αλήθεια;

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Παραμύθια ή αλήθεια;

Έχετε δει την ταινία της Disney με τίτλο "Μαλλιά κουβάρια";


Στο πεντηκοστό δεύτερο λεπτό της ταινίας ο Γιουτζίν ρωτά την Ραπουνζέλ:

Γιουτζίν: -Ποτέ δεν έφυγες από τον πύργο;
... και πρέπει να επιστρέψεις εκεί;

Ραπουνζέλ: - Όχι.. Ναι... είναι μπερδεμένο...

Σας θυμίζει τίποτε η απάντηση της Ραπουνζέλ;
....
Μήπως έτσι αισθανόμαστε όλοι για την αυριανή μέρα;

Κι ύστερα λένε πως είναι παραμύθια...

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Μουσική και Χορός... ας χορέψουμε στους ρυθμούς της Ζωής...




Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση είναι η πρόσκληση του "1ου Σχολείου για την έρευνα του Παραδοσιακού Χορού"που μόλις έλαβα από τον καθηγητή μου στο ΕΑΠ κ. Ι. Μάνο.

«1ο Σχολείο για την Έρευνα του Παραδοσιακού Χορού»

Κόνιτσα, 21-30 Αυγούστου 2015

Έχουμε τη χαρά να ανακοινώσουμε την οργάνωση του «1ου Σχολείου για την Έρευνα του Παραδοσιακού Χορού» που θα πραγματοποιηθεί στην πόλη της Κόνιτσας, με τη στήριξη του Δήμου Κόνιτσας, στο διάστημα 21-30 Αυγούστου 2015.
Το «1ο Σχολείο για την Έρευνα του Παραδοσιακού Χορού» μελετά το χορό ως κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο. Θεωρεί, ακόμα, την επιτόπου παρουσία στο ‘πεδίο’, στο χώρο και την περίσταση δηλ. όπου οι άνθρωποι εκφράζονται λεκτικά, παραστατικά, συλλογικά, κινητικά, θεατρικά σε σχέση με το χορό, ως τον πρωταρχικό και καταλληλότερο τρόπο να αναδειχθούν η διαφορετικότητα και πολυπλοκότητα των νοημάτων που επικρατούν στα άτομα-μέλη της κοινωνίας και οι διαφορετικοί τρόποι κινητικής του απόδοσης.
Το Σχολείο απευθύνεται σε ανθρώπους που ασχολούνται με το χορό επιστημονικά, ερευνητικά, επαγγελματικά, οργανωτικά και διδάσκουν και/ή συμμετέχουν σε χορευτικούς φορείς. Στόχος η κατάρτισή τους με τα απαραίτητα θεωρητικά και μεθοδολογικά εργαλεία για την παραγωγή πρωτογενούς και αξιόπιστης γνώσης για το χορό και την πολιτιστική του διαχείριση.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το www.dance-studies.gr και ενημερωθείτε από τη σχετική σελίδα στο facebook (www.facebook.com/dance studies)
Για οποιεσδήποτε ερωτήσεις επικοινωνήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Σχολείου (konitsa.danceschool@gmail.com και info@dance-studies.gr)

Ιωάννης Μάνος                                                                                    Χρήστος Παπακώστας
Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών         Σχολή Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                                                Πανεπιστήμιο Αθηνών



H ζωή που μια μας χορεύει πεντοζάλι, μια ταγκό, μια συρτάκι ή ροκ...
Ας χορεύουμε κάθε μέρα στους ρυθμούς της
με την ευχή όλοι μας να διατηρούμε την ψυχική μας ισορροπία
και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.